Niemal pół wieku temu zrodziła się idea inwestowania indeksowego, czyli strategii polegającej na podążaniu za całym rynkiem bez próby jego pokonywania. Inwestor po prostu kupuje fundusz replikujący określony indeks, nie starając się w aktywny sposób poszukiwać pojedynczych spółek w nadziei na pokonanie rynku. Jest to świadoma rezygnacja z możliwości uzyskania wyniku ponadprzeciętnego. Początkowo wydawało się to wręcz absurdalne, bo kto chce być przeciętnym inwestorem? 🙂 Paradoks polega na tym, że uwzględniając koszty i podatki inwestor taki może w ten sposób mieć lepsze wyniki od aktywnego inwestora, starającego się ten rynek pobić. Mówiąc jeszcze inaczej: w większości przypadków próba pobijania rynku przez inwestora kończy się na tym, że to on zostaje przez niego pobity.

Pomysł pasywnego inwestowania indeksowego stał się jeszcze bardziej popularny wraz z nastaniem 30 lat temu ery funduszy ETF, czyli tanich funduszy notowanych na giełdzie. Ich rosnąca popularność powoduje jednak, że coraz częściej pada pytanie: co się stanie, gdy większość inwestorów porzuci aktywne inwestowanie i zacznie podążać za pasywnymi strategiami? Czy jest to możliwe? Czy rynek jaki znamy od zawsze załamie się, przestanie funkcjonować? Czy grozi nam globalny krach spowodowany tym, że inwestorzy coraz częściej inwestują poprzez fundusze ETF?